شگفا از....

   چنان دل کندم از دنیا            مرا در اوج می خواهی

          که شکلم شکل تنهاییست           تماشا کن، تماشا کن

                   ببین مرگ مرا در خود         دروغین بودم از دیروز

                            که مرگ من تماشاییست        مرا امروز حاشا کن

    در این دنیا که حتی ابر هم             رفیقان یک به یک رفتند

           نمی گرید به حال من                     مرا با خود رها کردند

                   به خود کرده گرفتارم                    گمان کردم که هم دردند

                            به جز در خود فرو رفتن            شگفا از عزیزانی

                                    چه راهی پیش رو دارم          که هم آواز من بودند

                                                               به سوی اوج ویرانی

                                                               پل پرواز من بودند ...

هر سال میگم دریغ از پارسال

۹/۳/۶۹

امروز تولدمه

همیشه روز تولد آدم قشنگه ، وقتی همه اونایی که دوستت دارن تولدت رو

 بهت تبریک میگن

امروز منتظر یه تبریک از یه دوست بودم اما...

بیخیال . تولد همه کسانی که امروزه مبارک باشه

هی نشین غصه نخور رفته که رفته

دل از عاشقی نبر رفته که رفته

اگه عاشق تو بود تنها نمی رفت ، شده پا به پات میسوخت اما

   برای آن غریبه ی آشنا که خوشبختی اش آرزوی من است ...

      بلند شو و به آسمان نگاه کن

     طلوعی دوباره را رقم بزن ، بغض در قفس مانده را رها کن

     و هم صدا با تمام عاشقان دنیا فریاد دلتنگی است را به گوش آسمان برسان ،

      می دانی ؟ ! ؟؟؟

      می شود باز هم شکوفا شد و دست در دست بهار باران مهربانی را تجربه کرد

     می خواهم تا هستم شکوفه باران نگاهت را ببینم و برای لبخند دوباره ات

     غزل بگویم ...

      راستی ! بهار چه زود می گذرد...

      تا به خود بیایی جهان ناخوانده زمستان شد،

      سپس بلند شد و رفت و دل به دریا سپرد

      فاصله دور را دعا خواهد کرد...

    چگونه فراموشت کنم...

    چگونه فراموشت کنم تو را که از خرابه های بی کسی  به قصر سپید عشق هدایت کردی

    عاشقی بی قرار و یاری با وفا برای خویش ساختی

    آهو بره ای شدی که دوستی گرگ را پذیرفتی

    وبرای اشکهای او شانه هایت را ارزانی داشتی و با صداقت عاشقانه ات دلش

     را به دست آوردی...

    چگونه فراموشت کنم تو را که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم

    به جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم دعا می کردم که خدایا پس کی او را خواهم یافت

    برایم تمامی اسمها بیگانه شدند و همه خاطرات مرده اند

                دستم را به تو می دهم

                            قلبم را به تو می دهم

                          فکرم را نیز به تو می دهم

    بازوانم را به تو می بخشم و نگاهم از آن توست

   دیگر برای من غریبه اند و تمامی لحظات تو را می خواهند

    و برای عطر نفسهایت دلتنگی می کنند...

    چگونه فراموشت کنم؟

    که قلم سبزم را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت همرنگ نوشته هایم باشد

    بهتر است بگویم سبز را نمی شناختم . سبز را با تو شناختم و دلم می خواهد

     که با یاد تو همیشه سبز بنویسم

                  دلت را به من بده

                              فکرت را به من بده

                           سرت را روی شانه هایم بگذار

                       و بگذار عطر کلماتت را میان هم قسمت کنیم ...

    این نامه ز من که از تو دورم

کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

  کو رفیقی...؟

از درون من کسی هرگز نمی یابد خبر

از عذاب من کسی هرگز نمی بیند اثر

کو رفیقی تا برایش جان خود را قربان کنم

کو انیسی کز برایش دیده را دریا کنم

کو کسی کز من بخواهد ذرهای مردانگی

کو کسی کز او ببینم قطره ای شایستگی

کی کسی از خود برای من گذشت

کی کسی از دل برای من نوشت

کو کسی کر من دلی بی کینه خواست

کو کسی کز من لبی پر خنده خواست

کی کسی  از من جز برای منفعت

جمله ای از مهربانیها بگفت

هر که را دیدم فقط در فکر خویش

بر من از آنها چه آمد غیر نیش

ای دریغ از من که عاشق بوده ام

ای دریغ از من که در خود مرده ام

ای دریغ از من که بی خود زنده ام ...

 گیرم بازم بیایی از عاشقی بخونی گیرم تا دنیا دنیاست بخوای پیشم بمونی

غرورتم شکستم به چی داری می نازی

چه شاعرانه نمی گویمت

رسوا

    حال که رسوا شده ام میروی

             واله و شیدا شده ام میروی

                           حال که غیر از تو ندارم کسی

                                      چوین همه تنها شده ام میروی

   حال که همچون پیکر سوزان شمع

             شعله سراپا شده ام میروی

                             حال که همراه خراباتیان

                                      همدم صبا شده ام میروی

   حال که در بهر تماشای تو

              غرق تمنا شده ام میروی

                            این همه رسوا تو مرا خواستی

                                      حال که رسوا شده ام میروی

   بی تو من زنده نمانم

    بی تو من طوفان زده دشت جنونم

                             صید افتاده به خونم

    بی من از شهر سفر کردی و رفتی

    بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

    قطره ای اشک فرو ریخت به چشمان سیاهم

    تا خم کوچه به دنبال تو لغزید  نگاهم

                                        تو ندیدی

     نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتم

    چون در خانه ببستم دگر ازپای نشستم

    بی تو من  در همه شهر غریبم

    بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

    بر خیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

             تو همه بود  و نبودی             تو همه شعر و سرودی

             گر بمیرم ز غم دل                 به تو هرگز نستیزم

       من و یک لحظه جدایی

                       نتوانم ... نتوانم

                                     ( بی تو من زنده نمانم )